Literaire analyse

Woordenschat voor literaire analyse in het Hindi

Deze termen uit de Sanskrietpoëtica (काव्यशास्त्र) en de moderne Hindi-literatuurkritiek zijn essentieel voor tekstanalyse op C2-niveau.

Literaire analyse in het Hindi: काव्यशास्त्र en meer

De Hindi-literaire traditie put uit twee rijke bronnen: de Sanskriet- काव्यशास्त्र (poëtica), gecodificeerd door Bharata (नाट्यशास्त्र) en Anandavardhana (ध्वन्यालोक), en de moderne kritische traditie van schrijvers als Ramchandra Shukla en Hazari Prasad Dwivedi.

De kern van de रस-theorie: Elk literair werk wil een van negen emotionele esthetische ervaringen (नवरस) oproepen:

• श्रृंगार (liefde), हास्य (komedie), करुण (pathos), रौद्र (woede)
• वीर (heldhaftigheid), भयानक (angst), बीभत्स (afkeer), अद्भुत (verwondering)
• शान्त (gemoedsrust) — de negende rasa, later toegevoegd

Alankar (अलंकार) — stijlfiguren:

Deze worden onderverdeeld in शब्दालंकार (op klank gebaseerd) en अर्थालंकार (op betekenis gebaseerd):

• उपमा: directe vergelijking — "मुख चन्द्रमा की भाँति है" (haar gezicht is als de maan)
• रूपक: metafoor — "मुख चन्द्रमा है" (haar gezicht is de maan)
• उत्प्रेक्षा: beeldende veronderstelling — "मुख मानो चन्द्रमा हो" (alsof haar gezicht de maan was)

व्यंजना (Dhvani/suggestie): Het verfijndste betekenissenniveau van een tekst: wat er voorbij de letterlijke betekenis wordt gesuggereerd. Anandavardhana beschouwde dit als de ziel van poëzie.

Let in moderne Hindi-kritiek op प्रगतिवाद (progressivisme), छायावाद (romantiek/mystiek) en प्रयोगवाद (experimentele literatuur): de grote stromingen van de twintigste eeuw.