De historische ontwikkeling van het Chinees

De historische ontwikkeling van het Chinees

Het Chinees heeft met meer dan 3.500 jaar een van de langste schriftelijke tradities ter wereld. Als je die ontwikkeling begrijpt, zie je hoe de moderne taal is ontstaan.

Belangrijke fasen:

• 甲骨文 (Shang-dynastie, ca. 1250 v.Chr.): pictografische inscripties op orakelbeenderen
• 小篆 (Qin-dynastie, ca. 221 v.Chr.): gestandaardiseerd zegelschrift; nationale eenwording van het schrift
• 隶书/楷书 (Han–Tang): overgang naar de moderne karaktervorm
• 文言文 (klassiek Chinees): de literaire standaard die 2.000 jaar werd gebruikt en losstond van de spreektaal
• 白话文 (20e eeuw): de Vierde-Meibeweging (五四运动) bevorderde de geschreven volkstaal; Lu Xun en Hu Shi pleitten voor hervorming
• 简化字 (1956): het vereenvoudigingsbeleid van de Volksrepubliek China verminderde het aantal strepen

Belangrijke krachten achter verandering:

• 政治整合 (politieke eenwording): standaardisering van het schrift volgt de staatsmacht
• 外来词输入 (contact met andere talen): boeddhistische termen uit het Sanskriet, moderne termen uit het Japans en Engels
• 技术传播 (technologie): drukkunst, internet en mobiele invoer veranderen allemaal het taalgebruik

Klassiek tegenover modern Chinees:

• 文言: 學而不思則罔 / 現代: 只学习而不思考就会困惑
• Hetzelfde concept, maar een radicaal andere karakterkeuze, grammatica en stijlregister