Moja rodzina

• la madre → matka
• el padre → ojciec
• la hermana → siostra
• el hermano → brat
• la familia → rodzina
• el hijo → syn
• la hija → córka
• el abuelo → dziadek
• la abuela → babcia
• el tío → wujek

Zaimek dzierżawczy: mi, tu, su

W języku hiszpańskim przymiotniki dzierżawcze stoją przed rzeczownikiem i zgadzają się z nim w liczbie (ale w przypadku mi/tu/su nie w rodzaju):

• mój / moja → liczba pojedyncza: mi / liczba mnoga: mis
• twój / twoja (nieformalnie) → liczba pojedyncza: tu / liczba mnoga: tus
• jego / jej / pański → liczba pojedyncza: su / liczba mnoga: sus

Przykład: "Mi madre es doctora." → „Moja mama jest lekarką.”

Przykład: "Mis hermanos son altos." → „Moi bracia są wysocy.”

Czasownik tener (mieć)

Tener jest nieregularny w czasie teraźniejszym i należy do najważniejszych czasowników w języku hiszpańskim:

• yo → tengo
• tú → tienes
• él/ella/usted → tiene
• nosotros → tenemos
• ellos/ustedes → tienen

Przykład: "Tengo dos hermanas." → „Mam dwie siostry.”

Przykład: "¿Tienes hijos?" → „Masz dzieci?”

Częste błędy

• "Yo tengo mi madre." → "Tengo una madre." — „yo” jest zbędne, bo końcówka czasownika wskazuje podmiot; przy mówieniu o posiadaniu mamy nie używa się tu zaimka dzierżawczego.
• "Mi hermanos son altos." → "Mis hermanos son altos." — zaimek dzierżawczy musi zgadzać się w liczbie: przed rzeczownikiem w liczbie mnogiej użyj mis.
• "Ella tiene dos hermana." → "Ella tiene dos hermanas." — po liczebniku większym niż jeden rzeczownik występuje w liczbie mnogiej.
• "Su familia es muy grande." — poprawnie! Su może oznaczać „jego”, „jej” lub „pański / państwa”.
• "Tengo un tío que es doctor." — poprawne użycie tener z rodzajnikiem nieokreślonym.
• "Mi padre tene 50 años." → "Mi padre tiene 50 años." — poprawna nieregularna forma 3. osoby liczby pojedynczej to tiene, nie tene.