Ewolucja języka japońskiego

Japoński przeszedł na przestrzeni wieków ogromną przemianę. Zanim z Chin dotarło pismo, istniał wyłącznie jako język mówiony. Przyjęcie 漢文 (klasycznego pisma chińskiego) doprowadziło do powstania 万葉仮名, w którym znaków chińskich używano wyłącznie ze względu na ich brzmienie, aby zapisywać japońskie słowa. Z uproszczonych kanji stopniowo rozwinęły się hiragana i katakana.

Epoka Meiji przyniosła 言文一致 (ujednolicenie języka mówionego i pisanego), co zrewolucjonizowało literaturę: 文語 (język literacki) ustąpił miejsca 口語 (językowi potocznemu) jako standardowej formie pisanej. Współczesny japoński stale przyswaja 外来語 (zapożyczenia), szczególnie z angielskiego, a w technologii i popkulturze pojawiają się 造語 (nowotwory słowne).

Niektóre niegdyś powszechne wyrazy stają się 死語 (słowami przestarzałymi) i są zastępowane przez 新語 (nowe słowa). Zrozumienie 当て字 (fonetycznego użycia kanji) — na przykład 寿司 dla sushi czy 煙草 dla tabako — odsłania kolejne warstwy historii języka. Żywa ewolucja japońskiego wynika z napięcia między zachowaniem tradycji a otwartością na zmiany.