Jak działa język japoński

Japoński klasyfikuje się jako 膠着語 (język aglutynacyjny), co oznacza, że relacje gramatyczne wyraża się przez dołączanie przyrostków do rdzeni wyrazów. W odróżnieniu od angielskiego o szyku SVO japoński stosuje szyk SOV 語順 (szyk wyrazów), a 述語 (orzeczenie) zawsze znajduje się na końcu.

助詞 (partykuły) — zwłaszcza 格助詞 (partykuły przypadków), takie jak が、を、に、で — wskazują funkcję gramatyczną każdego elementu, dzięki czemu szyk wyrazów jest elastyczny. Japoński odróżnia 主題 (temat) oznaczany przez は od podmiotu oznaczanego przez が; takiego rozróżnienia nie ma w językach europejskich.

System 活用 (koniugacji) pozwala łączyć formy czasownika: 受身形 (stronę bierną), 使役形 (formę sprawczą), a nawet 使役受身形 (formę sprawczo-bierną), tworząc pojedyncze formy, takie jak 食べさせられる. Kluczowe jest też zrozumienie par 自動詞/他動詞 (czasownik nieprzechodni/przechodni). Japoński często używa czasownika nieprzechodniego tam, gdzie angielski stosuje stronę bierną, przedstawiając zdarzenie jako coś, co po prostu się dzieje, a nie jako skutek czyjegoś działania.