Konwencje pisania akademickiego

Konwencje niderlandzkiego pisania akademickiego

Niderlandzkie pisanie akademickie podlega ścisłym zasadom, które różnią się od angielskiej prozy naukowej. Najważniejsza jest obiektywność: unika się zaimków osobowych, takich jak ik (ja), na rzecz strony biernej lub bezosobowych podmiotów, takich jak men (ktoś, ludzie) czy er (tam).

Intensywnie stosuje się nominalizację. Zamiast "we onderzochten de effecten" (zbadaliśmy skutki), akademicy piszą "het onderzoek naar de effecten" (badanie skutków). Pozwala to zdystansować autora od formułowanych twierdzeń.

Niderlandzkie teksty akademickie często wykorzystują asekurację językową: lijkt, schijnt, zou kunnen (wydaje się, zdaje się, mogłoby) łagodzą kategoryczność stwierdzeń. Konstrukcja zbliżona do trybu łączącego het ware wenselijk (byłoby pożądane) nadaje wypowiedzi formalny charakter.

Kluczowe są spójniki i wyrażenia łączące: desalniettemin (niemniej jednak), daarentegen (z drugiej strony), bijgevolg (w konsekwencji). Sygnalizują one logiczne relacje między argumentami.

Cytowania stosują system autor–data. W niderlandzkim używa się et al., lecz w niektórych tradycjach zapisuje się e.a. (en anderen, i inni). Skrót ibid. w starszej niderlandzkiej literaturze naukowej zastępuje a.w. (aangehaald werk, cytowane dzieło).