Pisanie poezji

시조 (sijo) to klasyczna koreańska forma wierszowa, zbudowana z trzech wersów i rytmicznego układu grup sylab 3-4-3-4 w każdej połowie wersu. Ostatni wers zawsze rozpoczyna się charakterystyczną trzy­sylabową frazą zwrotną, po której następuje układ 5-4 sylab. Ta skondensowana forma wymaga ogromnej precyzji: każda sylaba ma znaczenie. Klasyczne sijo podejmuje temat natury, konfucjańskiej lojalności, miłości i przemijania — często przez emocję 한 (zbiorowego smutku). Poezja koreańska znakomicie wykorzystuje 여백 (pustą przestrzeń): to, co niewypowiedziane, jest równie ważne jak to, co zostało powiedziane. Współcześni poeci koreańscy, tacy jak 김혜순, rozwijają eksperymentalnie sijo i wiersz wolny. Pisząc poezję po koreańsku na poziomie C2, czerp obrazy z koreańskich symboli kulturowych: sosna (절개/lojalność), księżyc (tęsknota), sroka (pomyślność), jesień (melancholia). Celem nie jest przekład obcych idei poetyckich, lecz autentyczny wyraz zakorzeniony w koreańskiej wrażliwości estetycznej.