Moc słów

Język nie służy jedynie do opisywania — jest działaniem. 화행론 (teoria aktów mowy) uczy, że gdy osoba mówiąca po koreańsku mówi 약속할게요 (obiecuję), nie opisuje obietnicy, lecz ją składa. Takie 수행문 (wypowiedzi performatywne) — obiecywanie, przepraszanie, rozkazywanie czy ogłaszanie — sprawiają, że coś dzieje się w świecie. 함축 (implikatura) jest jeszcze silniejsza: gdy osoba mówiąca po koreańsku odpowiada na zaproszenie 글쎄요... (no cóż...), nie wyraża niepewności, lecz uprzejmie odmawia bez dosłownej odmowy, chroniąc twarz obu stron. 전제 (presupozycja) wbudowuje założenia w wypowiedź: 요즘도 야근해요? (Czy nadal pracujesz po godzinach?) zakłada, że dana osoba wcześniej pracowała w nadgodzinach. W koreańskim 공손성 (grzeczność) działa dzięki złożonym systemom honoryfikatywnym, które kodują władzę społeczną i relacje. Rozumienie 화용론 (pragmatyki) oznacza odczytywanie nie tylko tego, co zostało powiedziane, lecz także tego, co osiąga się przez mówienie — to różnica między znajomością języka a prawdziwą biegłością komunikacyjną.