Historyczny rozwój języka chińskiego

Historyczny rozwój języka chińskiego

Chiński ma jedną z najdłuższych tradycji piśmienniczych na świecie — ponad 3500 lat. Poznanie jego rozwoju pokazuje, jak powstał język współczesny.

Najważniejsze etapy:

• 甲骨文 (dynastia Shang, ok. 1250 r. p.n.e.): piktograficzne inskrypcje na kościach wróżebnych
• 小篆 (dynastia Qin, ok. 221 r. p.n.e.): ujednolicone pismo pieczęciowe; państwowa unifikacja pisma
• 隶书/楷书 (okres Han–Tang): przejście do współczesnej formy znaków
• 文言文 (język klasyczny): literacki standard używany przez 2000 lat, oderwany od języka mówionego
• 白话文 (XX wiek): Ruch Czwartego Maja (五四运动) promował język potoczny w piśmie; reformę popierali Lu Xun i Hu Shi
• 简化字 (1956): polityka uproszczenia pisma w ChRL zmniejszyła liczbę kresek w znakach

Główwne siły napędzające zmiany:

• 政治整合 (integracja polityczna): standaryzacja pisma podąża za siłą państwa
• 外来词输入 (kontakt z językami obcymi): terminy buddyjskie z sanskrytu, nowoczesne terminy z japońskiego i angielskiego
• 技术传播 (technologia): druk, internet i wprowadzanie tekstu na urządzeniach mobilnych zmieniają użycie języka

Chiński klasyczny a współczesny:

• 文言: 學而不思則罔 / 現代: 只学习而不思考就会困惑
• To samo pojęcie, lecz radykalnie inny dobór znaków, gramatyka i rejestr.